غُرش پدافند در آسمان، تصمیم‌سازی بی‌وقفه در صحن؛ روایتی از روز مقاومت بهارستان

زاگرس نگار؛محمد هادی مؤید – آن روزِ بهارستان را هیچ‌گاه از یاد نمی‌برم؛ روزی که آسمان با غرش پدافند می‌لرزید و پژواک انفجار همچون طبل‌های سنگین جنگ در میدان می‌پیچید. میان دود و صدای آژیر، صحنه‌ای پیش چشم همه ما ایستاده بود که از جنس حماسه بود: قانون‌گذاری ادامه داشت؛ بی‌هیچ مکثی، بی‌هیچ عقب‌نشینی.

من از میان جمعیتی می‌گذشتم که خیره به آسمان بودند تا رد پدافند قهرمان را ببینند؛ مردمی که هر بار نور یک شلیک در آسمان می‌درخشید، زیر لب چیزی میان دعا و تحسین می‌گفتند. امّا در دل من، میان آن همه هیاهو، نگرانی دیگری جریان داشت—اینکه حالا که پس از ماه‌ها، نامه من برای صدور کارت ترددم در پیچ‌وخم اداری مجلس گیر افتاده، در چنین روزی چه سرنوشتی در انتظارش خواهد بود؟

با این حال، هر ضربه انفجار که نزدیک‌تر می‌آمد، عزم ساختمان سنگی مجلس استوارتر جلوه می‌کرد. نمایندگان، زیر سایه تهدید، همچنان به بررسی و تصمیم‌سازی ادامه می‌دادند، و مردم—درست همان‌جا کنار من—ایستاده و چشم‌انتظار، گویی خود را شریک این ایستادگی می‌دانستند.

در آن لحظات فهمیدم که سرنوشت ملت‌ها گاهی نه در آرامش، که زیر آتش نوشته می‌شود؛ جایی که صدای پدافند، صدای ترس نیست—بلکه نوای مقاومت است—و حتی نگرانی‌های کوچک و شخصیِ ما نیز در دل حماسه‌ای بزرگ‌تر رنگ می‌گیرند.